Aan alles komt een einde

Ondertussen ben ik weer terug in Nederland. Het is gek om weer hier te zijn: het uitzicht in de auto is zó anders (en er toetert niemand!), ik word niet meer door iedereen begroet als ik over straat loop en er zijn weinig scooters. Eén ding is gelukkig hetzelfde: het is hier lekker warm!! In de schaduw op mijn balkonnetje typ ik dit laatste verslag omdat ik jullie graag nog wil vertellen over de laatste week. Natuurlijk hoop ik iedereen ook snel weer in het echt te zien!

In het weekend van 24 en 25 juli gaan Lisse, Jamie, Zala, Susan en ik naar Lombok. Als we daar aankomen, komen er veel taxichauffeurs op ons af. Als we met een taxichauffeur staan te onderhandelen over de prijs, staan er ineens tientallen (lokale) mensen om eens heen. Ze kijken naar ons alsof ze nog nooit blanke mensen gezien hebben. Een man brengt ons naar het strand van Kuta (Lombok). Het is nog maar half 9 en het is erg rustig hier. Het strand ligt er verlaten bij maar het ziet er wel prachtig uit. Omdat er niet veel te doen is hier, besluiten we om door te gaan naar Gili Trawagang. De taxichauffeur is blijven wachten (misschien had hij dit zien aankomen) en brengt ons graag naar de haven. We kopen kaartjes voor de boot. Niemand weet om hoe laat de boot vertrekt. Als er genoeg mensen een ticket gekocht hebben, dan pas gaat de boot varen. Gelukkig duurt het niet langer dan een half uur. En na een half uur varen komen we aan op een prachtig eilandje. Blauw water, wit zand en zon (op Lombok scheen de zon nog niet). Een heerlijk relaxed weekend kan beginnen!!!! Ik geniet van zon, zee, strand en mooie uitzichten. Er zijn veel toeristen maar het is zeker de moeite waard om een bezoek te brengen aan dit eilandje als je op Bali bent!

Het leek me interessant om een basisschool te bezoeken op Bali. Ik vroeg aan Ade (werkt bij Slukat) of dat mogelijk was en natuurlijk was dat geen probleem (ze zeggen hier nooit nee). Met z’n drieën (de “Slukat-meiden”) stonden ze om woensdag om 11 uur klaar om met me mee te gaan. De kinderen waren net buiten aan het bidden toen we aankwamen. Hierna gingen ze de klassen in. De jongste twee klassen gaan tot 10 uur naar school dus die waren er niet meer. We mochten in elke klas even rondkijken. Alle kinderen dragen een uniform en de meisjes hebben twee vlechten in hun haar. De klassen zien er kaal uit, er hangt bijna niks aan de muur (op een paar wereldkaarten na). De kleuterklas is helemaal kaal, er staan alleen stoelen en tafels in. Wat een verschil met Nederland!

Donderdag is mijn laatste lesdag. Ik heb twee groepjes (nieuwe) studenten. Ik heb deze groepjes sinds vorige week en omdat je niet echt met ze kunt communiceren, is het lastig om aan ze uit te leggen dat het vandaag mijn laatste dag is. Met een tekening (vliegtuig) en woorden die ik vertaal in het Indonesisch, probeer ik ze het duidelijk te maken. We beginnen met het normale programma en het laatste half uur doen we wat spelletjes. We spelen bingo met alle woorden die ze de afgelopen 2 weken geleerd hebben. Ook stempelen ze hun naam en maken er een tekening voor mij bij (lastig uitleggen!! Ze begrijpen niet echt wat ik bedoel). Met de oudste groep speel ik Hali Gali. Dat valt goed in de smaak, ze liggen dubbel van het lachen! Voor de jongste kinderen maak ik een ballonfiguur. Ze kiezen allemaal voor de hond en na de les kijken de kinderen van de andere groepen jaloers naar de ballonnen. Helaas kost het te veel tijd om ook voor deze kinderen een ballon te maken, de volgende klas staat namelijk alweer op mij te wachten.

Na de lessen, hebben we onze afscheidsceremonie. Er nemen veel vrijwilligers afscheid. De familie uit Nederland, Lisse, Jamie en ik. We krijgen een certificaat uitgereikt door de oprichtster van Slukat. Zij zijn namelijk een paar dagen op Slukat. We maken een foto met alle kinderen erbij en dan is het echt afgelopen.

Ik heb een geweldige tijd gehad op Slukat. Ondanks dat ik niet echt wist wat ik me ervan voor moest stellen, is het me beter bevallen dan ik ooit had verwacht. Dus misschien maak ik volgend jaar wel weer zo’n soort reis. Ik denk wel dat ik dan ook vrijwilligerswerk zou willen doen, gecombineerd met 1 of 2 weken reizen. Het vrijwilligerswerk geeft echt iets extra’s aan je reis. Je ontmoet de lokale bevolking, hoort hun verhalen, ziet hoe ze leven en ook word je erbij betrokken (bv. villagetour, uitnodiging voor ceremonies en het bezoek aan de school).

Dus misschien volgen er volgend jaar weer een aantal blogverhalen!

Bedankt voor het lezen van mijn blog en ook voor de reacties!!!

Tot snel!!!